تلاشی برای تبدیل یک وسترن رومی به یک تراژدی یونانی. قهرمان فیلم «دستورالعمل‌هایی برای یک ماشین نور و صدا» به راحتی قابل شناسایی است. او که بی‌خبر در خیابان قدم می‌زند، ناگهان متوجه می‌شود که نه تنها تحت تأثیر روحیات هولناک چندین تماشاگر قرار دارد، بلکه کاملاً در رحم و مروت فیلم‌ساز است.

زنی به رختخواب می‌رود، به خواب می‌رود و شروع به رویا دیدن می‌کند. این رویا او را به چشم‌اندازی از نور و سایه می‌برد که به شکلی به تصویر کشیده شده که تنها از طریق فیلم‌برداری کلاسیک امکان‌پذیر است. ادای احترامی به من ری، تقدیم‌شده به آغاز سینمای آوانگارد اروپا در جنبش سوررئالیستی.

اولین فیلم از سه‌گانه سینمااسکوپ فیلم‌های کوتاه پیتر چرکاسکی، نگاهی تکه‌تکه به تصاویری است که با ریتمی آشفته می‌تپند و برای پیدا کردن جا در پالت او با حاشیه‌های سفید می‌جنگند. قاب‌های آینه‌ای که توسط حاشیه سفید شکافته می‌شوند و سعی می‌کنند دوباره مانند قطب‌های یک آهنربا به هم بپیوندند، و قطاری که به ایستگاه نزدیک می‌شود و در آشوبی سوزان با خود برخورد می‌کند.

زن جوانی به سمت خانه‌ای می‌رود که روحی بالقوه خطرناک در آن حضور دارد که او را عذاب می‌دهد. زن تلاش می‌کند با خود فیلم بجنگد، در حالی که فیلم شروع به فروپاشی دنیا می‌کند.